Περισσότερες δηλώσεις ΟΣΔΕ μέσω ίντερνετ, λέει ο Τσαυτάρης

Την αποστολή όσο το δυνατόν περισσότερων αιτήσεων ενιαίας ενίσχυσης (δηλώσεων ΟΣΔΕ) από τους αγρότες μέσω Ίντερνετ έχει βάλει ως στόχο ο ΟΠΕΚΕΠΕ για το 2013 και ήδη έχει ξεκινήσει την προετοιμασία σε συνεργασία με τους κατά τόπους γεωπόνους-μελετητές.

"Με τη νέα ΚΑΠ η επιδότηση πηγαίνει στη γη και όχι στον παραγωγό, ούτε στο προϊόν", υπενθυμίζει ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Αθανάσιος Τσαυτάρης.

Αν και δεν είναι υποχρεωτική η αποστολή των δηλώσεων μέσω κάποιας ΕΑΣ ή μέσω γεωπόνου, πολλοί αγρότες αναμένεται να καταφύγουν στα μελετητικά γραφεία, όπως θα αρχίσουν να πηγαίνουν στο λογιστή τους από δω και πέρα.

Το 2013 θα είναι η τελευταία χρονιά που οι δηλώσεις θα γίνουν με τον τρόπο που ξέραμε και στη συνέντευξη που μας παραχώρησε ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Αθανάσιος Τσαυτάρης, ανέλυσε όλες τις αλλαγές που έρχονται, με βάση τα μέχρι τώρα δεδομένα για την επόμενη περίοδο της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής και των ενισχύσεων.

Πώς προετοιμάζεται ο ΟΠΕΚΕΠΕ για την επόμενη χρονιά;Θέλουμε να έχουμε περισσότερες online αιτήσεις ενιαίας ενίσχυσης. Τη χρονιά του 2012 καταφέραμε να δώσουμε τη δυνατότητα σε έναν παραγωγό να υποβάλει αίτηση ΟΣΔΕ διαδικτυακά ακόμα κι αν είχε γεωχωρικές μεταβολές. Αυτό σήμαινε ότι τεχνολογικά κάποιος παραγωγός μπορούσε να σχεδιάσει τα αγροτεμάχια των αιτήσεών του, άρα μπορούσε να υποβάλει την πλήρη αίτηση χωρίς να περάσει καθόλου από κάποια πύλη εισαγωγής (ΕΑΣ), ενώ τα δύο προηγούμενα χρόνια το 2010 και το 2011, ναι μεν κάναμε μια καινοτομία με το ΟΣΔΕ, αλλά ουσιαστικά επιτρέψαμε την τηλεφωνική υποβολή δήλωσης ή την διαδικτυακή, μόνο για άτομα που είχανε αλφαριθμητικές μεταβολές.

Ήδη από τώρα θα πραγματοποιήσουμε ενημερωτικές εκδηλώσεις σε διάφορες περιοχές και ξεκινήσαμε από τη Λάρισα. Σκοπός είναι να μάθουν όλοι, αγρότες και γεωπόνοι-μελετητές πώς συμπληρώνεται και καταχωρείται μία αίτηση ενιαίας ενίσχυσης ηλεκτρονικά.

Στο προηγούμενο φύλλο της Agrenda γράψαμε για τις αλλαγές στους ψηφιακούς χάρτες των βοσκότοπων. Γιατί έχετε μπει σε αυτή τη διαδικασία;Σκοπός μας δεν είναι να μειώσουμε τις ενισχύσεις που δίνουμε στους κτηνοτρόφους ούτε να «κυνηγήσουμε» όσους παίρνουν παραπάνω ενισχύσεις από όσο θα έπρεπε, τουλάχιστον με τα δεδομένα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θέλουμε να νοικοκυρέψουμε το ψηφιακό υπόβαθρο των χαρτών για να μη δεχόμαστε πρόστιμα κάθε χρόνο για το ποιες εκτάσεις θεωρούμε εμείς βοσκότοπους και ποιες η Ε.Ε.

Αλλάζει κάτι και στην υπόλοιπη ψηφιακή βάση των χαρτών;Από την πρώτη ψηφιοποίηση μέχρι σήμερα έχουν περάσει κάποια χρόνια. Το υπόβαθρο έχει φωτογραφίες του 2007 και του 2008. Άρα μετά από μία πενταετία, το 2013, το υπόβαθρό μας θα αρχίσει να μας ξαναδημιουργεί πρόστιμα. Οπότε θα πρέπει να το επικαιροποιήσουμε, που σημαίνει νέους ορθοφωτοχάρτες. Εφόσον το νέο Κτηματολόγιο δεν θα είναι διαθέσιμο το 2013, έχουμε ενταχθεί ως ΟΠΕΚΕΠΕ στο πρόγραμμα «Ψηφιακή Σύγκλιση», για να αναθέσουμε σε κάποια εταιρεία την επικαιροποίηση των χαρτών. Πρόκειται για ένα τριετές σχέδιο δράσης με ορίζοντα το 2015.

Προσπαθούμε να συσχετίσουμε τον βοσκότοπο με τη δυνατότητά του να «δεσμεύει» διοξείδιο του άνθρακα. Οπότε δεν είναι μόνο τα δάση φιλικά προς το περιβάλλον, μπορούνε και οι κτηνοτρόφοι να επωφεληθούν από το λεγόμενο «εμπόριο των ρύπων», σύμφωνα με τη συνθήκη του Κιότο. Μπορούμε να θεσπίσουμε και αντίστοιχα μέτρα αγροτικής ανάπτυξης.

Τα άλλα κράτη θα το εφαρμόσουν;Ναι, οι Ισπανοί είναι αρκετά μπροστά και τώρα προσπαθούμε να δούμε κι εμείς τα μοντέλα που χρησιμοποιούν αυτοί. Δεν χρειάζεται να ανακαλύπτεις τον τροχό κάθε φορά από την αρχή. Μπορούμε να προσαρμόσουμε στα δικά μας δεδομένα το ισπανικό μοντέλο.

Τι έχει «στα σκαριά» αυτή την περίοδο το υπουργείο στα πλαίσια της «Ψηφιακής Σύγκλισης»;Στο πρόγραμμα «Ψηφιακή Σύγκλιση» ο ΟΠΕΚΕΠΕ έχει εντάξει 9 έργα. Μέχρι τώρα έχουν γίνει οι διαγωνισμοί για οχτώ έργα, έχουν καταλήξει σε αναδόχους τα τέσσερα, εκ των οποίων έχουν ήδη υπογραφεί οι συμβάσεις για τα δύο. Όλα αυτά θα παρουσιαστούν σε αναλυτική συνέντευξη τύπου που θα δώσει στο αμέσως προσεχές χρονικό διάστημα το υπουργείο και αποτελούν κάτι το εντελώς καινούριο στις υπηρεσίες που προσφέρει το ΥΠΑΑΤ και ο ΟΠΕΚΕΠΕ στους αγρότες.

Τι έχει αναλάβει η Φωτογραμμετρική με το ΑΠΘ;Το συγκεκριμένο έργο έχει σκοπό να αποκτήσει η χώρα έναν εδαφολογικό χάρτη. Έναν χάρτη με 20 κριτήρια, ανάλογα με τη σύσταση του εδάφους, που μπορούν να ορίζουν αν αυτή μία περιοχή διαθέτει γη υψηλής παραγωγικότητας ή όχι. Αυτό το εργαλείο λείπει αυτή τη στιγμή και «δένει» απόλυτα με τη νέα ΚΑΠ, όπου πρέπει διαθέτουμε και στοιχεία παραγωγικότητας.

Οι ζώνες που θα οριστούν για τον υπολογισμό της περιφερειακής ενίσχυσης μετά το 2014 θα έχουν σχέση με τα εδαφολογικά χαρακτηριστικά;Κάθε κράτος-μέλος, έχει τη δυνατότητα, ανάλογα με τα στοιχεία για κάθε ζώνη, να δώσει κίνητρα για τη φιλοπεριβαλλοντική διαχείριση κάποιων εκτάσεων. Γιατί με τη νέα ΚΑΠ η επιδότηση πηγαίνει στη γη και όχι στον παραγωγό, ούτε στο προϊόν. Επιδοτείται η γη ως γη.

WHO IS WHOΟ καθηγητής Αθανάσιος Τσαυτάρης γεννήθηκε το 1947 στη Δράμα και φοίτησε στο ΑΠΘ, καθώς και στις ΗΠΑ. Στη συνέχεια απέκτησε ένα μεταπτυχιακό δίπλωμα και δύο διδακτορικά. Έχει εργαστεί σε πανεπιστήμια των ΗΠΑ και της Ελλάδας, ενώ το ακαδημαϊκό έτος 1986-1987 ήταν επισκέπτης καθηγητής στην Γερμανία. Το 1984 εξελέγη καθηγητής Γενετικής στο ΑΠΘ, όπου υπηρετεί μέχρι και σήμερα.

Βαραίνει το κλίμα για τις επιδοτήσεις, λέει ο Γιώργος Παπαστάμκος

 

Τα τρία πιο επικίνδυνα σημεία που εισάγονται στις διαπραγματεύσεις της νέας Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, με αφορμή τη συζήτηση για τον κοινοτικό προϋπολογισμό, εντοπίζει ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Γιώργος Παπαστάμκος:

Τη στήριξη της καλλιέργειας των ψυχανθών προωθεί ο ευρωβουλευτής Γιώργος Παπαστάμκος, μαζί με συναδέλφους του από τις μεσογειακές χώρες.

α) Το στοιχείο μιας φθίνουσας πορείας του επιπέδου αμέσων ενισχύσεων, β) οι περικοπές στο προς σύσταση αποθεματικό για τη διαχείριση κρίσεων στον γεωργικό τομέα και γ) στους πόρους για τα κοινοτικά προγράμματα (Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Αγροτικής Ανάπτυξης) προτείνεται μακρο-οικονομική αιρεσιμότητα, η οποία μπορεί να οδηγήσει έως και την πλήρη αναστολή των πληρωμών. Μέσα σε αυτό το δυσμενές πλαίσιο, που επιβαρύνεται από τις προτάσεις Rompuy για περαιτέρω περικοπές στην ΚΑΠ, οι αποφάσεις σε επίπεδο Ευρωκοινοβουλίου, Κομισιόν και Υπουργών καθυστερούν, με κίνδυνο να φτάσουμε καλοκαίρι του 2013 και να μην έχουμε ακόμα μία ολοκληρωμένη εικόνα των κανονισμών της νέας ΚΑΠ.

Πόσο αισιόδοξος είστε σχετικά με τις διαπραγματεύσεις;Κατά το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η πρόταση της Κομισιόν για το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο (ΠΔΠ) 2014-2020, η οποία συνίσταται σε «πάγωμα» των πόρων στο επίπεδο αυτών για το 2013, περιορίζει ήδη σημαντικά την ικανότητα δράσης της ΕΕ μέσω αποτελεσματικών ευρωπαϊκών πολιτικών για την αντιμετώπιση των κρισίμων οικονομικοκοινωνικών προκλήσεων. Στον αντίποδα, η Προεδρία του Συμβουλίου εισηγήθηκε (29/10/12) ως «σημείο εκκίνησης» μειώσεις ύψους 50 δισ. ευρώ –έναντι της πρότασης της Κομισιόν, ενώ σε αναθεωρημένο κείμενο που επεξεργάζεται, ενόψει της προσεχούς συνόδου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (22-23/11), ο πρόεδρος, Van Rompuy, οι περικοπές ανέρχονται περίπου σε 75 δισ. ευρώ.

Όσον αφορά ειδικότερα την ΚΑΠ, η Επιτροπή Γεωργίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σθεναρά υποστηρίζει ότι ο προϋπολογισμός κατά την περίοδο 2014-2020 θα πρέπει τουλάχιστον να διατηρηθεί, σε πραγματικές τιμές, στο επίπεδο της τρέχουσας περιόδου. Έχει μάλιστα υπογραμμίσει ότι ήδη η πρόταση της Κομισιόν, η οποία κάνει λόγο για «πάγωμα», κατ’ ουσίαν εισάγει μείωση των πόρων (διάσταση μεταξύ σταθερών και τρεχουσών τιμών).

Πιστεύετε ότι σταδιακά απομακρυνόμαστε από τους στόχους που είχαν τεθεί αρχικά;Ομολογουμένως, οι εισηγούμενες –από την Κυπριακή Προεδρία- μειώσεις για την ΚΑΠ είναι χαμηλότερες εν σχέσει προς τις αντίστοιχες επί άλλων τμημάτων του Δημοσιονομικού Πλαισίου (π.χ. Πολιτική Συνοχής). Εισάγεται, ωστόσο, για πρώτη φορά, το στοιχείο μιας φθίνουσας πορείας του επιπέδου αμέσων ενισχύσεων. Σημαντικές είναι οι περικοπές στο προς σύσταση αποθεματικό για τη διαχείριση κρίσεων στον γεωργικό τομέα. Ως προς τη διάθεση των πόρων του Ευρωπαϊκού Γεωργικού Ταμείου Αγροτικής Ανάπτυξης (το οποίο τίθεται υπό Κοινό Στρατηγικό Πλαίσιο με τα διαρθρωτικά ταμεία, το ταμείο συνοχής, και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Αλιείας), προτείνεται μακρο-οικονομική αιρεσιμότητα, η οποία μπορεί να οδηγήσει έως και την πλήρη αναστολή των πληρωμών.

Το αδιέξοδο, στο οποίο έχουν περιέλθει οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Συμβουλίου επί του Διορθωτικού Προϋπολογισμού για το 2012 (προκειμένου να καλυφθεί έλλειμμα ύψους 9 δισ. ευρώ) και επί του προϋπολογισμού για το 2013, συνιστά προμήνυμα της σκληρής στάσης που θα επιδείξουν ορισμένα κράτη μέλη στο Συμβούλιο («αμιγώς συνεισφέροντες») ως προς το ΠΔΠ 2014-2020. Προαναγγέλλει, όμως, και την αποφασιστικώς διεκδικητική στάση που είναι διατεθειμένο να επιδείξει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, προκειμένου να προασπίσει τα συμφέροντα των Ευρωπαίων πολιτών. Σημειωτέον ότι εάν δεν επιτευχθεί συμφωνία μέχρι τα τέλη του 2013, θα επεκταθεί η ισχύς των ανωτάτων ορίων και των λοιπών προνοιών για όσο χρονικό διάστημα χρειασθεί μέχρις ότου υιοθετηθεί νέο ΠΔΠ. Σε κάθε περίπτωση, πέραν του ύψους του συνολικού προϋπολογισμού της ΚΑΠ, ακανθώδες ζήτημα στις διαπραγματεύσεις παραμένει η ανακατανομή των πόρων μεταξύ των κρατών μελών («εξωτερική σύγκλιση»).

Ποια είναι η δική σας θέση σχετικά με τις αλλαγές που χρειάζονται στις προτάσεις της Κομισιόν; Γνώμονας των παρεμβάσεών μου είναι πρωτίστως η απλοποίηση της ΚΑΠ προς όφελος των γεωργών, καθώς και η διασφάλιση όρων οικονομικής, κοινωνικής και περιβαλλοντικής βιωσιμότητας του γεωργικού τομέα. Κρίσιμος είναι λ.χ. ο καθορισμός πρόσφορων κριτηρίων για την ενεργοποίηση δικαιωμάτων άμεσης ενίσχυσης υπό το νέο καθεστώς, καθώς και για την αποτελεσματικότερη στόχευση των αμέσων ενισχύσεων (π.χ. διατάξεις περί «ενεργών», νέων, μικρών γεωργών). Επιπλέον, από κοινού με συναδέλφους της Επιτροπής Γεωργίας από τον Ευρωπαϊκό Νότο, επιδιώκουμε τη διαμόρφωση ενός ευρωπαϊκού πλαισίου που θα ανταποκρίνεται στις ιδιαιτερότητες της μεσογειακής γεωργίας.

Ένα παράδειγμα που αφορά τις μεσογειακές χώρες; Ενδεικτικώς αναφέρω μια κεντρική επιδίωξή μας στο πλαίσιο του κανονισμού περί αμέσων ενισχύσεων, η οποία συνίσταται στη διεύρυνση του ορισμού της Κομισιόν ως προς τους λειμώνες, η οποία, διαφορετικά, θα απέκλειε τους μονίμους βοσκοτόπους μας από τις «επιλέξιμες γεωργικές εκτάσεις». Συναφώς, στοχεύουμε, μεταξύ άλλων, στην προσαρμογή των απαιτήσεων για το λεγόμενο «πρασίνισμα» στις ιδιαιτερότητες της γεωργικής μας παραγωγής (λ.χ. ως προς τις μόνιμες καλλιέργειες), στη διαμόρφωση ικανοποιητικού πλαισίου περί συνδεδεμένων ενισχύσεων, στη στήριξη της καλλιέργειας των ψυχανθών, η οποία θα συμβάλει και στη μείωση της εξάρτησης από εισαγωγές για την κάλυψη των αναγκών σε ζωοτροφές, στην ενίσχυση των συστημάτων ποιότητας των γεωργικών προϊόντων, σε αποτελεσματικότερα εργαλεία για τη ρύθμιση των γεωργικών αγορών.

Who is whoΟ καθηγητής, Γιώργος Παπαστάμκος, είναι αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, μέλος της Επιτροπής Γεωργίας και Ανάπτυξης της Υπαίθρου και της Επιτροπής Προϋπολογισμών. Είναι ευρωβουλευτής με τη ΝΔ από το 2004. Γεννήθηκε στο Πλατανόρευμα Κοζάνης το 1955. Έχει παντρευτεί την Ειρήνη Ψηλογιαννοπούλου και έχει δύο παιδιά. Από το 2001 είναι καθηγητής του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς. Από το 1989 έως το 1996 ήταν βουλευτής Ημαθίας με τη ΝΔ και υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας και στη συνέχεια Εξωτερικών το 1990-1993.

Βάρος ασήκωτο, το ακριβό λίπασμα

Προϊόντα «μαϊμού» βρήκαν ευκαιρία κι έκαναν την εμφάνισή τους στην αγορά

 

Ακριβότερα πληρώνουν τη βασική λίπανση των χειμερινών σιτηρών για μια ακόμη χρονιά οι Έλληνες παραγωγοί, παρά το γεγονός πως οι τιμές της διεθνούς αγοράς δεν δικαιολογούν τις ανατιμήσεις. Μάλιστα η άνοδος αυτή δίνει χώρο σε περιθωριακούς διακινητές «μαϊμού» λιπασμάτων, οι οποίοι πατάνε πάνω στην ανάγκη των παραγωγών να λιπάνουν τα χωράφια τους, τη στιγμή που μαστίζονται από τη μειωμένη ρευστότητα.

Φέτος η φωσφορική αμμωνία τύπου 20-10-0 πωλείται στα 20-22 ευρώ το σακί των 40 κιλών, αυξημένη κατά 3 ευρώ σε σύγκριση με πέρυσι, ενώ ο τύπος 16-20-0 πωλείται στα 22-23 ευρώ το σακί των 40 κιλών, σημειώνοντας την ίδια άνοδο.

Οι τιμές διαφέρουν ανάλογα με την περιοχή, αλλά και την εταιρεία. Μάλιστα όταν πρόκειται για ειδικά λιπάσματα όπως το 24-10-0 βραδείας αποδέσμευσης, η τιμή στο σακί φτάνει τα 25 ευρώ. Ομοίως και η φωσφορική αμμωνία 20-20-0, η οποία είναι πιο πλούσια σε άζωτο και σε φώσφορο που πωλείται στα 26 ευρώ το σακί. Εν τω μεταξύ αυτή την περίοδο πραγματοποιείται λίπανση με θειικό κάλιο στα οπωροφόρα δέντρα, το οποίο πωλείται στα 28 ευρώ το σακί, αυξημένο κατά 2 ευρώ σε σύγκριση με πέρυσι.

Σύγχυση προκαλεί στην αγορά όμως και η συσκευασία των λιπασμάτων, αφού το γνωστόν σακί των 50 κιλών τείνει να εκλείψει, καθώς οι εταιρείες συσκευάζουν πλέον σε σακιά των 40 κιλών.

Μπορεί αυτή η στροφή να οφείλεται στην ευρωπαϊκή οδηγία που έχει ως στόχο την μείωση του βάρους που πρέπει να σηκώνουν οι αγρότες, ωστόσο δημιουργεί μια διαστρέβλωση της αγοράς, αφού ορισμένοι παραγωγοί έχουν συνδέσει το σακί με τα 50 κιλά και η τιμή που ακούνε από τους πωλητές αφορά το σακί με τα 40 κιλά.

Εν τω μεταξύ ο πρόσφατος εντοπισμός λιπάσματος από τον Σύνδεσμο Παραγωγών και Εμπόρων Λιπασμάτων (Σ.Π.Ε.Λ.), το οποίο δεν περιείχε κανένα θρεπτικό στοιχείο, προκάλεσε έκπληξη στην αγορά. Σύμφωνα με την ανακοίνωση εντοπίστηκε, να διατίθεται ως «Λίπασμα Ε.Ε.», προϊόν με ενδείξεις MAGGOTPLAN 16-20-0 σε σακί χρώματος κόκκινου στους Νομούς Βοιωτίας και Φθιώτιδας.

Το προϊόν στάλθηκε για χημική ανάλυση και τα αποτελέσματα έδειξαν πως το εν λόγω «λίπασμα» δεν έχει κανένα θρεπτικό στοιχείο N-P-K. Οι περαιτέρω αναλύσεις για την προέλευση των πρώτων υλών του, έδειξαν ότι πρόκειται για ανθρακικό ασβέστιο από τριμμένο και κοκκοποιημένο ασβεστόλιθο.

ECO RACER

·   To Eco Racer κινείται με υδρογόνο και χρειάζεται ένα λίτρο καύσιμου για 434 χιλιόμετρα! ·

Το ελληνικό Eco Racer και η νομοθεσία...

Αυτοκίνητο υδρογόνου, έτοιμο να βγει στην αγορά, κατασκεύασε ομάδα του Πολυτεχνείου Κρήτης, ωστόσο η ελληνική νομοθεσία εμποδίζει την εμπορική αξιοποίηση του εντός συνόρων!

Το αυτοκίνητο είναι 100% ελληνικής σύλληψης, σχεδίασης και κατασκευής και «γεννήθηκε» στα εργαστήρια του Πολυτεχνείου Κρήτης από μια ομάδα προπτυχιακών και μεταπτυχιακών φοιτητών. Κινείται με υδρογόνο και με εξωπραγματικές επιδόσεις στην εξοικονόμηση ενέργειας, αφού χρειάζεται ένα λίτρο καύσιμου για 434 χιλιόμετρα! Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του ΣΚΑΙ, το Eco Racer θα μπορούσε κάλλιστα να περάσει στη μαζική παραγωγή με κάποιες τροποποιήσεις, ακόμη και με κόστος κάτω των 10.000 ευρώ, ώστε να κατασκευάζεται πλήρως στη χώρα μας και να εξάγεται, αλλά οι αγκυλώσεις της ελληνικής νομοθεσίας, αποτελούν τροχοπέδη στην εμπορική του εξέλιξη, ακόμα κι αν εμφανιστεί επενδυτής για να χρηματοδοτήσει το project... Το αμάξωμα του Eco Racer είναι κατασκευασμένο από ανθρακονήματα για να έχει χαμηλό βάρος, διαθέτει σασί αλουμινίου από ειδικά κράματα και κινείται από κυψέλες υδρογόνου, είναι αθόρυβο, και αυτό που παράγει ως αποτέλεσμα της κίνησης του είναι απλώς νερό, δηλαδή εκπέμπει μηδενικούς ρύπους. Το όχημα έχει διαπρέψει σε δοκιμασίες ασφάλειας και οικονομίας. ΑΠΟ ΤΟ autotriti.gr ΑΘΑΝΑΤΗ....ΕΛΛΑΔΑ!!!!!!!!!!!!!!

Μαγνήσιο

 Το μαγνήσιο σαν στοιχείο, ενεργοποιεί πάνω από 300 διαφορετικές βιοχημικές αντιδράσεις στο σώμα μας, όλες τους απαραίτητες ώστε αυτο να λειτουργήσει σωστά. Η παρουσία όλων των υπόλοιπων βασικών μετάλλων στο σώμα, όπως το ασβέστιο, το κάλιο και τονάτριοπροκειμένου να λειτουργήσουν, εξαρτώνται από το μαγνήσιο.

Αντίθετα με ό,τι πιστεύει ο πολύς κόσμος, η.. ανεπάρκεια σε μαγνήσιο είναι πολύ συχνή, ακόμα και σ' εκείνους που το παίρνουν ως συμπλήρωμα τακτικά.

Βασικός λόγος για τη λήψη μαγνησίου, είναι το άγχος, που χαρακτηρίζει το σύγχρονο τρόπο ζωής.

Το άγχος μειώνει τα αποθέματα μαγνησίου πολύ πιο γρήγορα απ' ό,τι νομίζαμε παλιότερα.

Το ασβέστιο, βασικό,πολύτιμο, μέταλλο....         επίσης, χρειάζεται μαγνήσιο για να απορροφηθεί στο σώμα.      

 Σε κάθε περίπτωση,εδώ γίνεται ένα βασικό λάθος.. το ασβέστιο δεν πρέπει ποτέ να λαμβάνεται μόνο του, αλλιώς θα κλέψει.. μαγνήσιο, από όπου μπορεί στο σώμα, προκειμένου να απορροφηθεί. Αυτό θα επιφέρει ανεπάρκεια μαγνησίου και κατάπτωση..

Αυτό συμβαίνει μ όλους αυτούς που..επιμένουν να πίνουν γάλα. Στο γάλα η αναλογία ασβεστίου προς μαγνήσιο είναι 8 προς 1 ,γι αυτό και προκύπτει ..έλλειψη μαγνησίου.

Η υπερεπάρκεια ασβεστίου θα έχει σαν αποτέλεσμαεναποθέσεις ασβεστίου, όπως είναι για παράδειγμα

Οι Πέτρες Στη Χολή,

Οι Πέτρες Στα Νεφρά,

Σκληρες Αρθρώσεις.

Όλα τα παραπάνω προβλήματα εξαφανίζονται με τη λήψη μαγνησίου.

Το μαγνήσιο ενεργοποιεί ένα ένζυμο που βρίσκεται σε κάθε κυτταρική μεμβράνη. Αυτό το ένζυμο ελέγχει την ισορροπία καλίου και νατρίου,διατηρώντας το κάλιο στα υγρά εκτός των κυττάρων και το νάτριο εντός των κυττάρων. Αυτή η ισορροπία είναι άκρως σημαντική για τη φυσιολογική ισορροπία νερού, τη δραστηριότητα των νευρικών κυττάρων και την παραγωγή ηλεκτρικής,κυτταρικής ενέργειας. Χωρίς επαρκές κυτταρικό μαγνήσιο, το νάτριο θα αποβληθεί γρήγορα από το σώμα, δημιουργώντας ανεπάρκεια νατρίου και έχοντας ως κατάληξη Κόπωση, Θερμοπληξία Και Αδυναμία.

Η έλλειψη μαγνησίου επηρεάζει πολλές σωματικές λειτουργίες φέρνοντας..

Προβλήματα με τον ύπνο

Κόπωση

Νευρικότητα

Δυσκοιλιότητα

Προεμμηνορροϊκό σύνδρομο

Μυϊκοί σπασμοί, κράμπες

Τρέμουλο 

Το μαγνήσιο υπάρχει σαν φαρμακευτικό σκεύασμα σε μορφή αναβραζόντων δισκίων .

Το μαγνήσιο και το ασβέστιο εργάζονται από κοινού για να ελέγχουν τη μυϊκή δράση.

Το ασβέστιο επιφέρει  τέντωμα στους μυς..

το μαγνήσιο χαλαρώνει τους μυς.

Όταν υπάρχει έλλειψη μαγνησίου, ο μυς παραμένει τεντωμένος, πράγμα που προκαλεί κράμπες.

Αυτό θα μπορούσε συμβαίνει, όταν υπάρχει υπερβολικό ασβέστιο και ελάχιστο μαγνήσιο.

Το μαγνήσιο έχει ζωτική σημασία για τη σωστή λειτουργία του νευρικού συστήματος. Χωρίς επαρκές μαγνήσιο, τα νευρικά κύτταρα δεν επικοινωνουν σωστά, και γίνονται υπερευαίσθητα. Αυτό είναι η αιτία που γινόμαστε νευρικοί... και αναπηδάμε στους ξαφνικούς θορύβους όπως το χτύπημα μιας πόρτας.

Η ανεπάρκεια μαγνησίου προκαλει αϋπνία, ξύπνημα από, κράμπες, τέντωμα και δυσάρεστη αίσθηση.

Μας κλέβουν μαγνήσιο

Ο υπερβολικός (βραστός) Καφές, (άριστη επιλογή ο esspresso)

Η Ζάχαρη,και κάθε ειδους γλυκά....

Τα Διουρητικά Φάρμακα Κάθε Τύπου,

Ο.. Υπολειτουργικός Θυρεοειδής,

Το Στρες Και

Η Διατροφή η Πλούσια Σε Ασβέστιο.

Το μαγνήσιο και το ασβέστιο, όπως άλλωστε όλα τα ιχνοστοιχεία, πρέπει να βρίσκονται στις σωστές αναλογίες, αλλιώς το ασβέστιο,σε απουσία μαγνησίου, γίνεται ρυπογόνος ουσία για το σώμα προκαλώντας

Αρθρίτιδα,

Σκλήρυνση Των Αρτηριών,

Γήρανση,

Οστεοπόρωση, Και

Αποτιτάνωση Των Οργάνων Και Των Ιστών.

Το παράξενο εδώ είναι οτι..

Η Περίσσεια Ασβεστίου μπορεί να μας δημιουργήσει πρόβλημα.

Η περίσσεια μαγνησίου, από την άλλη, δε μας προκαλεί καμιά ανησυχία.

 Εάν το παρακάνουμε, το σώμα μας θα το αποβάλει.

Το μαγνήσιο υπάρχει σχεδόν παντού..σε μικρές ποσότητες..

Στα Φρέσκα Πράσινα Λαχανικά, Στους Ηλιόσπορους ,Τα Καρύδια, Τα Αμύγδαλα, Τα Φουντούκια, Τα Φιστίκια Αιγίνης, Στους Χουρμάδες, Στα Αράπικα Φιστίκια, Στις Μπανάνες, Στα Σύκα, Στα Μήλα, Στα Ροδάκινα, Στα Βερίκοκα, Στο Καλαμπόκι, Στη Σόγια, Στα Όσπρια, Στο Σκόρδο, Στο Μπρόκολο Και Στην Αγκινάρα.

 

Η καρδιά, οι αρτηρίες και οι φλέβες υφίστανται βλάβες λόγω της ανεπάρκειας σε μαγνήσιο.

Μια απ τις πρώτες ενδείξεις έλλειψης είναι τα κλασσικάφτερουγίσματα..είναι όταν η καρδιά αρχίζει να χτυπά ακανόνιστα. Η καρδιά χάνει ένα χτύπο ή ένας χτύπος είναι πιο αδύναμος από τους άλλους, ή ο συγχρονισμός των χτύπων ποικίλλει. Αυτό είναι σημάδι ότι η έλλειψη μαγνησίου προκαλεί δυσλειτουργία της καρδιάς και ότι χρειαζόμαστε μαγνήσιο.

Αν το αγνοήσουμε...Το επόμενο καρδιακό σύμπτωμα είναι ηταχυκαρδίακι ισως.. στηθάγχη. Με λίγα λόγια θα πρέπει όλοι και η..Κατίνα..να παίρνουμε συμπλήρωμα μαγνησιου..

Κάθε Βράδυ Ένα ή μισο Αναβράζον Δισκίο, που θα μας χαρίσει ήρεμο ύπνο, χωρίς κράμπες, και φουσκώματα..και

Να θυμάστε ότι τα περισσότερα σωματικά προβλήματα ξεκινούν απο την έλλειψη μαγνησίου και μειώνονται καθώς εξισορροπείται η έλλειψη του ζωτικού αυτού μετάλλου..

Στην παγίδα της «διπλής» ύφεσης βυθίζεται η Ευρωζώνη...

Της Ζέζας Ζήκου

Δυστυχώς, η χειρότερη οικονομική θύελλα από τη δεκαετία του 1930 απομακρύνθηκε πρόσκαιρα από τον διεθνή οικονομικό ορίζοντα το 2009-10, αλλά δημιούργησε ένα σύννεφο εξαιρετικά απειλητικό: το τεράστιο δημόσιο χρέος. Ολες οι κυβερνήσεις είχαν δανειστεί υπέρογκα ποσά καθώς το κραχ του χρηματοπιστωτικού τομέα το 2007-08 μείωσε τα φορολογικά έσοδα και αύξησε τις δαπάνες λόγω της διάσωσης από την κατάρρευση τραπεζών και επιχειρήσεων μέσω των προγραμμάτων αναθέρμανσης της οικονομίας.

Η Ευρωζώνη έχει βυθιστεί από χθες και επισήμως σε ύφεση που επιβεβαιώνεται όταν το ΑΕΠ μιας οικονομίας επί δύο συνεχή τρίμηνα παρουσιάζει συρρίκνωση. Δηλαδή, τη «διπλή» ύφεση. Οπως έδειξαν τα στοιχεία της Eurostat, το ΑΕΠ στις 17 χώρες-μέλη συρρικνώθηκε κατά 0,1% το τρίτο τρίμηνο του τρέχοντος έτους, ακολουθώντας την πτώση του 0,2% το δεύτερο τρίμηνο. Οι οικονομίες της Γερμανίας και της Γαλλίας σημείωσαν πενιχρή ανάπτυξη κατά 0,2%. Ενώ δυσοίωνες είναι οι προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για περαιτέρω ύφεση κατά 0,4% εντός του 2012 και για το 2013 σχεδόν μηδενική ανάπτυξη κατά 0,1%.

Αυτή η ανησυχητική κατάσταση βάζει τους αρμοδίους σε μια επικίνδυνη θέση. Αρχικώς, ο κρατικός δανεισμός αποτέλεσε το ουσιώδες αντίδοτο στην οικονομική κατάρρευση. Χωρίς τη διάσωση των τραπεζών, η οικονομική συντριβή θα ήταν κάτι περισσότερο από καταστροφή. Χωρίς τα προγράμματα κρατικής ενίσχυσης, η διεθνής ύφεση θα ήταν βαθύτερη και πιο εκτενής. Και η παράταση της επιβράδυνσης θα προκαλούσε ακόμη μεγαλύτερη ζημία στα δημόσια οικονομικά. Αλλά δεν υπολόγισαν το χρέος. Οπως αποκαλύπτει έκθεση οικονομολόγων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το δημόσιο χρέος των δέκα πλουσιότερων κρατών θα αυξηθεί από το 78% του ΑΕΠ το 2007 στο 114% έως το 2014. Θα χρωστούν δηλαδή 50.000 δολάρια ανά πολίτη. Ποτέ άλλοτε από την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, τόσο πολλές κυβερνήσεις δεν δανείστηκαν τόσο γρήγορα και τόσο πολύ.

Και η σημερινή αύξηση του χρέους, σε αντίθεση με την εποχή του πολέμου, δεν θα είναι προσωρινή. Ελάχιστα πλούσια κράτη θα μπορέσουν να θεσπίσουν τόσο άγρια μέτρα λιτότητας προκειμένου να σταματήσουν την περαιτέρω αύξηση των χρεών τους. Kαι το χειρότερο είναι ότι ο σημερινός δανεισμός λαμβάνει χώρα πριν από τη βραδυφλεγή κατάρρευση των προϋπολογισμών εξαιτίας του αυξανόμενου κόστους της συνταξιοδότησης και των δαπανών της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης ενός γηράσκοντος πληθυσμού. Εως το 2050, το ένα τρίτο του πληθυσμού των πλούσιων κρατών θα είναι μεγαλύτερο των 60 ετών. Ο δημογραφικός απολογισμός θα είναι δέκα φορές μεγαλύτερος από το δημοσιονομικό κόστος της χρηματοπιστωτικής κρίσης.

Αλλά οι κυβερνήσεις, διψασμένες για κεφάλαια, θα «στριμώξουν» τους ιδιώτες επενδυτές, κλονίζοντας την οικονομική ανάκαμψη. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι το εύρος της υπερχρέωσης ενδέχεται τελικώς να σπρώξει ορισμένα κράτη στο να κηρύξουν χρεοκοπία ή να μειώσουν το πραγματικό κόστος του χρέους τους μέσω οδυνηρών πολιτικών λιτότητας. Οι επενδυτές ανησυχούν και για τα δύο ενδεχόμενα. Οπως είναι παγκοσμίως γνωστό, οι ανησυχίες για χρεοκοπία εξακολουθούν να εστιάζονται στις ασθενέστερες χώρες της Ευρωζώνης.

Τι θα πρέπει λοιπόν να πράξουν οι υπεύθυνοι; Η εφαρμογή δημοσιονομικής λιτότητας και εσωτερικής υποτίμησης αποτελεί λάθος. Αντί να μειώσουν δραστικά τα ελλείμματά τους τη στιγμή αυτή, τα πλούσια οικονομικώς κράτη χρειάζεται να δηλώσουν με πειθώ και ειλικρίνεια ότι θα το πράξουν όταν οι οικονομίες τους συνέλθουν από τις συνέπειες της κρίσης. Με ποιον τρόπο, όμως; Οι υποσχέσεις των πολιτικών δεν αξίζουν σχεδόν τίποτε από μόνες τους. Κάθε δέσμευσή τους για επίδειξη σύνεσης θα πρέπει να συνοδεύεται από σαφείς αρχές ως προς τον τρόπο με τον οποίο θα συρρικνωθούν τα ελλείμματα, νέους κανόνες που θα τονώσουν τη σπονδυλική στήλη των πολιτικών και ταχεία δράση σε δύσκολα πολιτικώς μέτρα, που θα περιορίσουν τις δαπάνες μακροπρόθεσμα. Ομως, πλέον οι διαχωριστικές γραμμές είναι περισσότερο ασαφείς. Οι μη συμβατικές οικονομικές πολιτικές που έχουν υιοθετηθεί, απαιτούνται τώρα με μεγαλύτερη σφοδρότητα. Ακριβώς επειδή οι φορολογούμενοι είναι αυτοί οι οποίοι επωμίζονται στο τέλος όλες τις ζημίες, οι υπουργοί Οικονομικών –δηλαδή το κράτος–, οι σχέσεις κεντρικών τραπεζών και κυβερνήσεων εμπλέκονται επικίνδυνα. Με τα επιτόκια να βρίσκονται σε μηδενικό επίπεδο, οι κεντρικές τράπεζες ΗΠΑ και Βρετανίας έχουν επαναλάβει την «ποσοτική χαλάρωση». Και από κοντά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα χωρίς να το ομολογεί.

Οι Βρυξέλλες αποφάσισαν: Το νερό ανήκει στους λίγους και θα πωλείται ακριβά

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αλλάζει την πολιτική διαχείρισης των υδάτινων πόρων και την μέχρι σήμερα τιμολογιακή πολιτική. Η είδηση αυτή δεν είναι κεραυνός εν αιθρία, αφού είχαν ήδη γίνει οι κινήσεις προετοιμασίας (εκ μέρους των κρατών – μελών) της συγκεκριμένης απόφασης. Αν και αυτές οι κινήσεις, οι οποίες ουσιαστικά αφορούσαν την ιδιωτικοποίηση του νερού, έπεσαν στο κενό (π.χ. Μεγάλη Βρετανία), φαίνεται πως στα γραφεία των Βρυξελλών δεν απελπίστηκαν οι «ιθύνοντες» (γραφειοκράτες μη εκλεγμένοι) και αποφάσισαν με την μέθοδο του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» να ανακοινώσουν πως το νερό δεν αποτελεί αγαθό που ανήκει στους πολίτες των κρατών της Ευρώπης, αλλά είναι ένα εμπόρευμα το οποίο (στο όνομα της περιβαλλοντικής προστασίας – πράσινης πολιτικής) οι Βρυξέλλες εφεξής θα διαχειρίζονται κατά τα δοκούν…!

Η απόφαση αυτή του Ευρωκοινοβουλίου (των γραφειοκρατών των Βρυξελλών) ανακοινώθηκε με τον τίτλο «Μέτρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Περιβάλλοντος για το νερό» και αφορά την επιβολή μέτρων (λόγω μόλυνσης των ήδη υπαρχόντων υδάτινων πόρων) τόσο στην οικιακή κατανάλωση του νερού, όσο και στην χρήση του νερού στην γεωργικές καλλιέργειες!

Τι γράφει η είδηση, όπως ανακοινώθηκε και δημοσιεύθηκε στο Sky News:

«Ανατιμολόγηση του νερού, περιορισμός στη χρήση του αγροτικού νερού, καθώς και προγράμματα εξοικονόμησης νερού κατ' οίκον και επαναχρησιμοποίηση του περιλαμβάνονται μεταξύ των μέτρων που ανακοίνωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Περιβάλλοντος προκειμένου να διασφαλισθεί επαρκής ποσότητα καλής ποιότητας νερού για όλους του Ευρωπαίους.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υιοθέτησε τη νέα αυστηρότερη στρατηγική για τη διαχείριση των υδάτων, διαπιστώνοντας ότι η σχετική οδηγία για την προστασία των υδάτων δεν τέθηκε σε εφαρμογή από πολλές χώρες.
Πιο συγκεκριμένα, από εδώ και στο εξής κάθε κράτος μέλος οφείλει να δίνει αξιόπιστα στοιχεία σχετικά με το υδάτινο ισοζύγιο, πόσο έχει και πόσο ξοδεύει.
Επίσης να παραθέτει τα στοιχεία σχετικά με τη φυσικότητα της ροής των ποταμών και τις παρεμβάσεις που έγιναν, όπως φράγματα και εκτροπές και τέλος θα τεθούν νέοι στόχοι για την εξοικονόμηση του νερού.
Τέλος θα πρέπει να ενταθούν οι έλεγχοι και να περιοριστούν και θα ελέγχονται αυστηρά οι άδειες γεωτρήσεων.
Ωστόσο η νέα αυστηρότερη στρατηγική δεν θα εφαρμοσθεί σε όλα τα κράτη μέλη με τον ίδιο τρόπο.
Τα μέτρα θα είναι αυστηρότερα για χώρες με ελλειμματικό υδάτινο ισοζύγιο, όπως η Ελλάδα και άλλες χώρες του νότου που αντιμετωπίζουν και το μεγαλύτερο πρόβλημα
Ο Επίτροπος Περιβάλλοντος Γιάνες Ποτότσνικ κατέληξε λέγοντας πως η ορθολογική διαχείριση του νερού δεν αφορά μόνο στη διατήρηση του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας, αλλά θα καθορίσει την οικονομική ανάπτυξη την ανταγωνιστικότητα και την ευημερία της Ευρώπης».

Έτσι, λοιπόν, το κοινό αγαθό των πολιτών, το νερό, με μία απόφαση – ανακοίνωση, μεταβάλλεται σε μέσο άσκησης οικονομικής πίεσης (και όχι μόνο) προς τους πολίτες της Ευρώπης, οι οποίοι οφείλουν να παραδώσουν -υπό την απειλή αυστηρών μέτρων εις βάρος τους- το αγαθό που τους ανήκει σε άγνωστους διαχειριστές, οι οποίοι στο όνομα του περιβάλλοντος και της υγείας, θα αποφασίζουν για την διαχείρισή του.

Εμείς, δεν θα ρωτήσουμε εάν ασκήθηκαν έλεγχοι (έστω και μη αυστηροί) στις βιομηχανίες που μολύνουν τους υδάτινους πόρους της Ευρώπης, επειδή γνωρίζουμε πως δεν ασκήθηκε έλεγχος, ούτε υπήρξαν κυρώσεις (έστω και μη αυστηρές) προς τις βιομηχανίες που –όπως διατείνονται οι Βρυξέλλες- καταστρέφουν την ποιότητα του νερού και την υγεία των Ευρωπαίων πολιτών.

Η δική μας απορία, είναι σχετική με το ποιος και πώς θα διαχειρίζεται το νερό. Προφανώς θα είναι ιδιώτες(!!!), οι οποίοι θα κερδίζουν αμύθητα ποσά από την πώληση του κοινού αγαθού που πλέον μετατρέπεται –με φασιστική μέθοδο- σε ιδιωτικό προϊόν προς εκμετάλλευση.

Έτσι, οι ιδιώτες ενώ θα αποκομίζουν τεράστια κέρδη από κάτι που δεν τους ανήκει, ταυτόχρονα θα πιέζουν το βιοτικό επίπεδο των πολιτών, αφού θα τους αφαιρούν σημαντικά ποσά για την χρήση του νερού. Όμως, οι ίδιοι ιδιώτες θα λειτουργούν και ως μέσον άσκησης πίεσης για την αλλαγή της ποιότητας της τροφής, αφού θα ελέγχουν τους αγρότες και την κατανάλωση του νερού στις αγροτικές καλλιέργειες, οι οποίες θα καταστούν απολύτως ασύμφορες λόγω της αύξησης των τιμολογίων του νερού.
Ήδη, με κυβερνητικές αποφάσεις οι αγρότες υποχρεούνται να ανακοινώσουν τις πηγές και τα μέσα που χρησιμοποιούν για την άρδευση των καλλιεργητικών εκτάσεων που διαθέτουν. Οι αγρότες αν και χρησιμοποίησαν ίδια κεφάλαια για την δημιουργία πομόνων (αρδευτικά πηγάδια με σύστημα άντλησης), καλούνται να συμβάλουν στην διαχείριση (ή στον έλεγχο) των υδάτινων πόρων, να δηλώσουν ουσιαστικά πόσο νερό καταναλώνουν (με δικά τους έξοδα) για τις καλλιέργειές τους, προκειμένου να πληρώσουν και τον ιδιώτη που θα «επωμισθεί» την είσπραξη για την κατανάλωση νερού (να σημειωθεί πως ο ιδιώτης έχει μηδενικά έξοδα, αλλά θα εισπράττει από κάτι που δεν του ανήκει…).

Εάν η όλη αυτή ενέργεια αποσκοπούσε στην δημιουργία κανόνων διαχείρισης των υδάτινων πόρων, ίσως και να ήταν ένα θετικό βήμα. Όμως, από τη στιγμή που κάποιες καλλιέργειες (π.χ. καλαμπόκι) θα κρίνονται ασύμφορες λόγω της μεγάλων ποσοτήτων νερού που απαιτούνται, τότε οι αγρότες θα εξαναγκαστούν στην χρήση ειδικών σπόρων (βλ. μεταλλαγμένα) οι οποίοι έχουν μικρότερη απόδοση και κατασκευάζονται από συγκεκριμένες εταιρείες (βλ. Monsanto) οι οποίες ελέγχουν μεγάλο μέρος της παραγωγής τροφίμων σε ολόκληρο τον πλανήτη. 

Με αλά λόγια, με πρόφαση την διαχείριση του νερού, θα υπάρξουν συγκεκριμένα κέντρα που θα αναλάβουν να χρυσο-πληρώνονται για κάτι που δεν τους ανήκει, και ταυτόχρονα θα αλλάξει η ποιότητα της τροφής των Ευρωπαίων πολιτών, στο όνομα της εξοικονόμησης υδάτινων πόρων.

Λείπει, όμως, το νερό από την Ευρώπη; Η απάντηση είναι απολύτως αρνητική, αφού η ευρωπαϊκή ήπειρος θεωρείται πλουσιότατη σε υδάτινους πόρους. Αφού το πρόβλημα είναι στην αλλοίωση της ποιότητας του νερού από βιομηχανικά απόβλητα, γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν επιβάλλει αυστηρότατες κυρώσεις στις παραβατικές βιομηχανίες οι οποίες κατά σύστημα μολύνουν το νερό; Μήπως επειδή η οικονομική ισχύς των βιομηχανιών αυτών είναι τόσο μεγάλη, που αποτελεί φόβο για τους ευρωβουλευτές και τους αρχηγούς των ευρωπαϊκών κρατών, η οποιαδήποτε απόπειρα επιβολής τιμωρίας τους;

Επειδή είναι προφανές πως οι ευρωβουλευτές δεν μπορούν να πιέσουν τους κυρίως υπεύθυνους, στρέφονται προς τους απολύτως ανεύθυνους για την μόλυνση των υδάτων και πραξικοπηματικά ενεργώντες τους επιβάλλουν εξοντωτικούς οικονομικούς όρους για την κατανάλωση του νερού, ενώ ταυτοχρόνως εξυπηρετούν τους –μόνιμα- ενδιαφερόμενους για την διαχείριση του νερού, αλλά και τις πολυεθνικές παραγωγής μεταλλαγμένων γεωργικών υβριδίων…!

Τελικά και σαν αποτέλεσμα, διαπιστώνουμε πως το περιβάλλον δεν γίνεται καλύτερο (αφού δεν αντιμετωπίζονται οι βιομηχανίες που το καταστρέφουν), ενώ κάποιοι πλουτίζουν από το νερό που δεν τους ανήκει και τέλος δημιουργούνται κατάλληλες συνθήκες για καλλιέργεια και πώληση μεταλλαγμένων τροφών… Με απλά λόγια, όλα για το χρήμα, όλα για το κέρδος, με πρόφαση –φυσικά- το καλό των πολιτών και του… περιβάλλοντος.

Δεν γνωρίζουμε εάν ο επόμενος παγκόσμιος πόλεμος θα γίνει για το νερό, όμως είμαστε απολύτως βέβαιοι πως το νερό μετατρέπεται σε όπλο επιβολής ισχύος και εξαναγκασμού προς τους λαούς. Και ίσως αυτό αποτελέσει τον λόγο για μία άνευ προηγουμένου κοινωνική έκρηξη...

ΕΛΛΑΣ - ΔΝΤ - Συμμαχία!

Του Γιάννη Βαρουφάκη 

Πριν δυο μέρες, η κα Lagarde βρέθηκε στην Κουάλα Λουμπούρ, στην πρωτεύουσα της Μαλαισίας. Εκεί προέβη σε δηλώσεις που, κατ’ ουσίαν, αποτελούν επίσημη συγγνώμη για την ανάλγητη συμπεριφορά του ΔΝΤ κατά την Κρίση του 1997 που έπληξε τις χώρες της ΝΑ Ασίας. «Γνωρίζω ότι το ΔΝΤ δεν έχαιρε πάντοτε εξαιρετικής φήμης, ιδίως σε αυτή την γωνιά της γης και ιδίως σε αυτή την χώρα», είπε κάνοντας το συνήθως συγκρατημένο και συντηρητικότατο κοινό της συγκεκριμένης χώρας να ξεσπάσει στα γέλια. Και για να μην αφήσει καμία αμφιβολία ότι θεωρεί πως για αυτό φταίχτης ήταν το ίδιο το ΔΝΤ, η κα Lagarde σημείωσε στην ομιλία της πόσο ορθά έπραξε η Μαλαισιανή κυβέρνηση το 1997 όταν, παρά την οικονομική κατάρρευση της χώρας, αντί να στραφεί στα δάνεια-μετά-Μνημονίου που την πίεζε να δεχθεί το ΔΝΤ, η Κουάλα Λουμπούρ επέλεξε πολιτικές που το ΔΝΤ έκανε τα πάνδεινα να αποτρέψει: π.χ. την επιβολή περιορισμών στην ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων προς και από την χώρα. «Με αυτή σας την επιλογή», παραδέχθηκε η κα Lagarde, «η Μαλαισία απεδείχθη ότι ήταν ένα βήμα μπροστά από εμάς τους υπόλοιπους».

Αυτή η επίσημη συγγνώμη της γενικής διευθύντριας του ΔΝΤ κρύβει μέσα της τους λόγους που το ΔΝΤ σήμερα έρχεται σε σφοδρή σύγκρουση με την ΕΕ. Είναι  ο ίδιος λόγος που θεωρώ πως η ελληνική κυβέρνηση έχει υποχρέωση να συστοιχηθεί με την κα Lagarde, να πάρει ξεκάθαρη θέση υπέρ του ΔΝΤ, και να δημιουργήσει μια νέα συμμαχία αρχικά με το ΔΝΤ, στην οποία πολύ γρήγορα μπορεί να προστεθεί η Γαλλία, η Ιταλία, ίσως και η Ισπανία - θέτωντας έτσι τις βάσεις για μια ουσιαστική αλλαγή πολιτικής της Ευρωζώνης που θα είναι σωτήρια όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη.

Θα μου πείτε: Καλά, η Ελλάδα θα βγάλει το φίδι από την τρύπα, σε αυτή την κατάσταση που είναι, παίρνοντας το ρίσκο να συμμαχήσει με το ΔΝΤ εναντίον της Γερμανίας; Μάλιστα, φίλες και φίλοι. Αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε. Για εμάς, για την μικρή και προβληματική Ελλάδα, άνοιξε πόλεμο η κα. Lagarde με την Γερμανία, επιμένοντας σε μια σειρά ευεργετικών μέτρων (από τα οποία μόνο ένα είναι το δεύτερο κούρεμα χρέους). Σε εμάς έλαχε λοιπόν ο κλήρος να παίξουμε τον ιστορικό ρόλο της ενίσχυσης του ΔΝΤ με στόχο την αλλαγή πολιτικής στην Ευρώπη. Δεδομένου ότι ο «τσακωμός» στο εσωτερικό της τρόικας γίνεται όχι για την Ισπανία ή την Ιταλία ή την Γαλλία αλλά για την Ελλάδα, ο έλληνας πρωθυπουργός είναι εκείνος που επιβάλλεται να πάρει σαφή θέση υπέρ του ΔΝΤ. Ούτε ο κ. Μόντι, ούτε ο κ. Ραχόι.

Ας δούμε όμως με μεγαλύτερη λεπτομέρεια τι είναι εκείνο που «καίει» την κα Lagarde και που την εξωθεί σε μια καθόλου ευχάριστη κόντρα με τους ομοϊδεάτες, έως πρότινος, ευρωπαίους συναδέλφους της.

ΔΝΤ και Ασία
 
Πριν από λίγο καιρό, όταν το ΔΝΤ κινδύνευε να «μείνει» από χρήματα, καθώς υποσχέθηκε πάνω από το 80% των κονδυλίων του στην «διάσωση» των χωρών-μελών της Ευρωζώνης, ζήτησε από τα μέλη του να αυξήσουν τα κεφάλαια που διαθέτουν στο ΔΝΤ. Καναδάς και ΗΠΑ αρνήθηκαν ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση προσέφερε ένα ποσό μικρότερο από εκείνο που θα έπρεπε το ΔΝΤ να έχει έτοιμο για να βοηθήσει τις καταρρέουσες χώρες-μέλη της... ΕΕ! Αντίθετα, φτωχότερες χώρες όπως η Μαλαισία και η Ινδονησία προσέφεραν ένα δυσανάλογο μέρος των 461 δις δολαρίων που ζήτησε το ΔΝΤ.

Δεδομένης της ύφεσης που πλήττει την Ευρώπη και την Αμερική, το ΔΝΤ γνωρίζει ότι αν δεν καταφέρει να επανακτήσει την χαμένη του αξιοπιστία στην Ανατολική Ασία (όπως και στην Ν. Αμερική), θα πάψει σύντομα να διαδραματίζει σημαντικό παγκόσμιο ρόλο. Πράγματι, όπως παραδέχθηκε και η κα Lagarde προχτές στην Μαλαισία, οι ασιατικές χώρες από τις οποίες εξαρτάται για την επιβίωσή του το ΔΝΤ ολοένα και περισσότερο, θεωρούν ότι το ΔΝΤ και δεν γνωρίζει πως να αντιμετωπίσει μια κρίση χρέους και δεν δύναται να προβλέψει το αποτέλεσμα των πολιτικών που επιβάλει όταν παρεμβαίνει. Οι μνήμες του 1997 στην περιοχή είναι ακόμα νωπές. Οι πολιτικοί όλων των κομμάτων θυμούνται πως για 100 δις δολάρια που δάνεισε το ΔΝΤ στην Ταϋλάνδη, στην Ν. Κορέα και στην Ινδονησία, το ΔΝΤ απαίτησε πολιτικές που παραλίγο να καταστρέψουν τις χώρες αυτές – κάτι που θα είχαν «πετύχει» αν οι κυβερνήσεις τους δεν αποφάσιζαν, πολύ σύντομα, να στείλουν τους αντίστοιχους κκ. Τόμπσεν σπίτι τους και να απεγκλωβιστούν από τις δηλητηριώδεις πολιτικές του ΔΝΤ οι οποίες δολοφονούσαν από και τα πιο υγιή, τα πιο παραγωγικά, μέρη των οικονομιών τους. (Το γεγονός ότι διατηρούσαν το δικό τους νόμισμα, καθώς και το δικαίωμα να επιβάλουν περιορισμούς στις μεταφορές κεφαλαίων εκτός των χωρών τους ήταν, βεβαίως, καθοριστικής σημασίας.)

Λόγω αυτής της κακής προϊστορίας, οι χώρες της ΝΑ Ασίας ακούνε ΔΝΤ και το βάζουν στα πόδια. Από το 1997 κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους να συσσωρεύουν ξένο συνάλλαγμα ώστε να μην έχουν ανάγκη το ΔΝΤ σε περίτπωση Κρίσης. Μάλιστα, κι αυτό έχει μεγάλη σημασία για το ΔΝΤ, εδώ και μερικά χρόνια η Ν. Κορέα, η Ιαπωνία, η Κίνα και άλλες δέκα χώρες της περιοχής έχουν ιδρύσει ένα δικό τους, άτυπο αντι-ΔΝΤ. Λέγεται Chiang Mai Πρωτοβουλία Πολυμέριας (Multilaterisation Initiative) και δεν είναι παρά ένας κοινός κουμπαράς, περί τα 240 δις δολάρια, που σκοπό έχει να δανείσει μια ή περισσότερες από τις χώρες-μέλη του σε περίπτωση που ξαναπάθουν αυτό που είχαν πάθει το 1997 (ή αυτό που έπαθε η Ελλάδα το 2010).

Παρακολουθεί λοιπόν αυτές τις εξελίξεις η κα Lagarde και πανικοβάλεται. Γιατί, παρά την γενναιοδωρία που δείχνουν χώρες όπως η Μαλαισία προς το ΔΝΤ (όταν Καναδάς και ΗΠΑ δεν του δίνουν ούτε δεκάρα ενώ η ΕΕ δίνει λιγότερα από όσα περιμένει να λάβει), είναι φυσικό να ανησυχεί ότι, σύντομα, δεν θα έχουν κανένα λόγο να συνεισφέρουν σε έναν θεσμό που ούτε εκτιμούν ούτε και τον έχουν ανάγκη.

ΔΝΤ και Ευρωζώνη

Όταν το 2010 ξέσπασε η Κρίση του Ευρώ, αρχής γενομένης με την Ελλάδα, το ΔΝΤ είχε ήδη δει τον χάρο με τα μάτια. Πράγματι, εν έτει 2006 είχε δανείσει λιγότερα χρήματα ανά τον κόσμο από όσα δάνεια είχε δώσει η Κίνα στην Αγκόλα! Τι είχε συμβεί; Απλά, η κάκιστη φήμη που απέκτησε το 1997 στην ΝΑ Ασία και το 2000-2 στην Αργεντινή, αποτέλεσε ισχυρότατο αντικίνητρο για όποια χώρα σκεφτόταν να απευθυνθεί για βοήθεια στο ΔΝΤ. Έτσι λοιπόν, η Κρίση του Ευρώ έδωσε στο ΔΝΤ μια χρυσή ευκαιρία να ξαναμπεί στο παιχνίδι των «διασώσεων».

Η αλήθεια είναι ότι, λόγω της παταγώδους αποτυχίας του (τόσο καθαρά οικονομικής όσο και ηθικής), το ΔΝΤ είχε ήδη αρχίσει να αλλάζει. Επί διεύθυνσης Strauss-Kahn πολλά άλλαξαν στον οργανισμό. Όταν, για παράδειγμα, κατέρρευσε η χώρα μας στις αρχές του 2010, και άρχισε η διαδικασία που τελικά οδήγησε στο Μνημόνιο 1, η θέση του ΔΝΤ ήταν σαφέστατα (τουλάχιστον κεκλεισμένων των θυρών) πιο προοδευτική και ορθολογική από εκείνη της Γερμανίας και του αμίμητου ντουέτου Trichet-Παπαδήμου που διοικούσαν την ΕΚΤ τότε (των χειρότερων κεντρικών τραπεζιτών στην ιστορία του καπιταλισμού). Όμως, υπό την σκληρή εμμονή των ευρωπαίων για επιβολή στην Ελλάδα (και αργότερα στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία), μέτρων τύπου ΔΝΤ της δεκαετίας του 1990, το ΔΝΤ του κ. Strauss-Kahn αποφάσισε, εντελώς κυνικά, να αφήσει τους Ευρωπαίους να επιβάλουν τους όρους που θέλουν μόνο και μόνο για να ξαναμπεί το ΔΝΤ στο παιχνίδι.

Έτσι, παρά το γεγονός ότι το ΔΝΤ έβλεπε εξ αρχής πως το Μνημόνιό μας θα αποτύγχανε με πιθανότητα 100%, αποφάσισε να μην πει κουβέντα, τουλάχιστον, δημοσίως, να εκμισθώσει υπαλλήλους του (π.χ. τον κ. Τόμπσεν) στην ΕΕ, και να περιμένει έως ότου η Ευρώπη βάλει μυαλό από μόνη της. Τον περασμένο Φεβρουάριο, τότε που υπογράφτηκε το Μνημόνιο 2, μετά του PSI, ξέσπασε μεγάλη διχογνωμία εντός των κόλπων του ΔΝΤ για το εάν ο οργανισμός θα έπρεπε, επιτέλους, να υψώσει το ανάστημά του στους ευρωπαίους ή να πει «όχι». Τελικά, επικράτησε η ενδοτική άποψη. Κάτι για το οποίο, σήμερα, έχει μετανιώσει πικρά η κα Lagarde. Σκεφτείτε το: Πως νομίζετε ότι ένιωσε όταν βρέθηκε στην Μαλαισία, και ο Μαλαισιανός πρωθυπουργός, τον οποίο θέλει να εξευμενίσει (για λόγους που εξήγησα πιο πάνω), της θύμισε με μεγάλη δόση ειρωνείας ότι πριν μερικούς μόνο μήνες το ΔΝΤ προέβλεπε το ελληνικό χρέος να φτάσει το πολύ το 160% του ΑΕΠ και σήμερα να παραδέχεται ότι θα ξεπεράσει το 192%; Τι σκέφτηκε όταν ο συνομιλητής της την ρώτησε: «Ακόμα να βελτιώσετε τις προβλεπτικές ικανότητες των συνεργατών σας;»

Να λοιπόν τι κρύβεται πίσω από την κόντρα Lagarde-Schauble και Lagarde-Juncker όσον αφορά το ελληνικό δημόσιο χρέος και την βιωσιμότητά του: το μέλλον του ΔΝΤ (το οποίο προβλέπεται ζοφερό όσο ο οργανισμός κάνει τα στραβά μάτια στις τοξικές πολιτικές της ΕΕ στην χώρα μας και όσο συνυπογράφει ανόητες προβλέψεις για το χρέος μας). Τίποτα λιγότερο!

ΔΝΤ και Ευρωπαϊκή Περιφέρεια

Η ουσία βρίσκεται στην εξής πραγματικότητα: Η ΕΕ σήμερα επιβάλει στην χώρα μας μισανθρωπικές πολιτικές που το ΔΝΤ επέβαλε στην ΝΑ Ασία και στην Ν. Αμερική τα προηγούμενα χρόνια. Το ΔΝΤ πλήρωσε το αντίτιμο αυτών των πολιτικών, κινδυνεύοντας με πλήρη απαξίωση. Παραλίγο να πάψει να υφίσταται. Η ΕΕ δεν έχει καταβάλει, ακόμα, αυτό το τίμημα. Το ΔΝΤ γνωρίζει ότι, για να παραμείνει ζωναντό, πρέπει να σταματήσει άμεσα να συνηγορεί σε πολιτικές που ο υπόλοιπος πλανήτης αντιμετωπίζει ως αποκρουστικές και να πάψει να συνυπογράφει προβλέψεις που εντός μηνών αποδεικνύονται αστείες. Αντίθετα, οι πολιτικοί των πλεονασματικών χωρών της Ευρωζώνης δεν νοιάζονται ιδιάιτερα ούτε για το αποτέλεσμα των πολιτικών τους στις χώρες μας ούτε και για την ακρίβεια των προβλέψεών τους. Νοιάζονται για την επανεκλογή τους και μόνο. (Όπως παραδέχθηκε ο κ. Juncker: «Γνωρίζουμε τι πρέπει να γίνει αλλά όχι το πως θα επανεκλεγούμε αν το πράξουμε!») Όταν λοιπόν οι χώρες μας μετατρέπονται σε καμμένη γη, οι εν λόγω «εταίροι» μας απλά λένε στους ψηφοφόρους τους ότι φταίνε οι τεμπέληδες της Μεσογείου. Το ίδιο κι όταν οι προβλέψεις τους πέφτουν εξωφρενικά έξω: Φταίει η μη εφαρμογή του Μνημονίου – κάτι που το ΔΝΤ έχει αποφασίσει ότι, αν συνεχίζει να το λέει, θα γελάει μαζί του όλη η Ασία.

Προς μια τακτική συμμαχία με το ΔΝΤ

Πως μπορεί η χώρα μας να βοηθηθεί από την στροφή του ΔΝΤ; Πως μπορεί να την χρησιμοποιήσει ώστε να πετύχει μια νέα συμφωνία (δεδομένου ότι, έτσι κι αλλιώς, το Μνημόνιο 3 είναι στα σκαριά) που να της δίνει έστω και μια αμυδρή πιθανότητα να επιβιώσει αξιοπρεπώς εντός του ευρώ (κάτι που η σημερινή συγκυρία αποκλείει με μαθηματική ακρίβεια);

Το πρώτο που απαιτείται είναι μια καθαρή δήλωση, αν και διπλωματική, του πρωθυπουργού μας ότι συντάσσεται με την κα Lagarde -  ότι ούτε η επιμήκυνση, ούτε η επαναγορά χρέους ,ούτε και η μείωση των επιτοκίων θα θέσει το χρέος της χώρας σε βατό μονοπάτι. Επί τέλους, την αλήθεια κε πρωθυπουργέ! Τώρα μάλιστα που την βροντοφωνάζει όχι ο Σύριζα αλλά η κα Lagarde, τώρα είναι που πρέπει να την αρθρώσετε κι εσείς.

Το δεύτερο που απαιτείται είναι η παρουσίαση-πρόταση ενός εναλλακτικού προγράμματος το οποίο να κινείται σε τροχιά σύγκλισης τόσο με την κα Lagarde όσο και με τους ηγέτες της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Ισπανίας. Π.χ. να προταθεί όχι αναγκαστικά η διαγραφή του χρέους αλλά ένα moratorium αποπληρωμών το οποίο θα διασυνδέει τον ρυθμό αποπληρωμών με τον ρυθμό ανάπτυξης των χωρών μας. Ακόμα, να αιτηθούμε, σε συνεννόηση με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, τα κονδύλια που δεν διατέθηκαν από το ΕΣΠΑ της περιόδου 2007-2013 (όχι μόνο τα 12 δις της χώρας μας αλλά και των άλλων χωρών της Περιφέρειας) να δοθούν 100% στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων η οποία, πιθανώς σε συνεργασία με επενδυτές από την Ασία (κάτι που θα χειροκροτήσει η κα Lagarde, δεδομένου του ενδιαφέροντός της για καλλιέργεια καλύτερων και στενότερων σχέσεων ΔΝΤ και ΝΑ Ασίας – βλ. πιο πάνω) να προβεί σε άμεσες επενδύσεις στις χώρες που πλήτττονται από την Ύφεση (σημ. για επικοινωνιακούς λόγους, θα πρόσθετα ότι αυτό μπορεί να μεταφραστεί και σε κάποιες επενδύσεις στην... Ολλανδία, ακόμα και στην Γερμανία – αν αναλογιστεί κανείς ότι η Ύφεση χτυπά πλέον και τις δικές τους πόρτες).

Εν κατακλείδι, μια (έστω και ευκαιριακή) συμμαχία της Ελλάδας με το ΔΝΤ επιβάλλεται όχι επειδή ο εν λόγω οργανισμός είναι καλός κ' αγαθός αλλά επειδή έχει πληρώσει ακριβά την επιβολή σε χώρες που σήμερα έχει ανάγκη των πολιτικών με τις οποίες η Ευρώπη δολοφονεί την πατρίδα μας σήμερα.

ΥΓ. Τις προάλλες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απάντησε στην προτροπή μου να πάρει η ελληνική κυβέρνηση θέση υπέρ του ΔΝΤ λέγοντας ότι αυτή η διένεξη δεν μας αφορά, καθώς πρόκειται για εσωτερική υπόθεση των δανειστών μας. Δεν θα τον σχολιάσω. Αρκεί να πει αυτή την φράση δυνατά κάποιος για να κατανοήσει το πόσο επικίνδυνη για την χώρα μια κυβέρνηση που σκέφτεται έτσι.

Ήλθε η ώρα της δράσης στη Θράκη: Στη φυλακή οι παρακρατικοί, οι παραστρατιωτικοί και ο πρόξενος

Του Σάββα Καλεντερίδη 
 
Ίσως η μακροβιότερη θεατρική παράσταση στον κόσμο, μετά το «Φάντασμα της Όπερας, να είναι αυτή που παίζεται στη Θράκη, με μόνιμο πρωταγωνιστή τον πρόξενο της Τουρκίας στην Κομοτηνή, σε δεύτερο ρόλο τους εγκάθετους του προξενείου και σε ρόλο κομπάρσου, τους ιθύνοντες του Ελληνικού κράτους, που -στη συντριπτική τους πλειοψηφία- κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, τη στιγμή που η Τουρκία προωθεί τα αποτρόπαια σχέδιά της στην περιοχή.

Όλα αυτά τα χρόνια, το Ελληνικό Υπουργείου Εξωτερικών, παραβιάζοντας κάθε έννοια λογικής αλλά και υπηρεσιακής ευθύνης, επέτρεψε στον Τούρκο πρόξενο να υποκαταστήσει το ελληνικό κράτος και, δρώντας κυριολεκτικά ανενόχλητος και εκτός των αρμοδιοτήτων του (που ορίζονται σαφώς από τη Συνθήκη της Βιέννης και πρέπει να περιορίζονται μόνο σε γραφειοκρατικά ζητήματα που αφορούν πολίτες κατόχους τουρκικών διαβατηρίων και χορηγήσεις θεωρήσεων εισόδου σε αλλοδαπούς) να δημιουργήσει έναν παρακρατικό και παραστρατιωτικό μηχανισμό, που επιβουλεύεται την ακεραιότητα της πατρίδας μας. Για το ζήτημα αυτό υπάρχουν απτές αποδείξεις και το ελληνικό κράτος πρέπει να σταθμίσει τον τρόπο με τον οποίο θα χειριστεί το θέμα σε εσωτερικό, διμερές αλλά και διεθνές επίπεδο και κυρίως σε επίπεδο ΝΑΤΟ, όπου υποτίθεται ότι είμαστε σύμμαχοι!
 
Όμως, εκτός από τις τεράστιες ευθύνες του υπουργείου εξωτερικών, τεράστιες ευθύνες έχουν και οι λοιπές αρχές του ελληνικού κράτους που υπάρχουν στην περιοχή, οι οποίες δεν έπραξαν τίποτε για να αποκαλύψουν το δίκτυο των πρακτόρων του προξενείου που κινητοποίησε τον κόσμο εναντίον των Ελλήνων ηθοποιών που κινδύνεψαν να λυντσαριστούν στον Εχίνο, όπως και εναντίον του γαλλικού τηλεοπτικού συνεργείου, στις Θέρμες της Ξάνθης, όπου οι Γάλλοι δημοσιογράφοι ήλθαν αντιμέτωποι με τους φανατισμένους παρακρατικούς και παραστρατιωτικούς μηχανισμούς του τουρκικού προξενείου.

Και στις δυο ανωτέρω περιπτώσεις ο εισαγγελέας όφειλε να ζητήσει την άρση του τηλεφωνικού απορρήτου των πρωταγωνιστών των επεισοδίων, για να αποκαλυφθεί ο κεντρικός παρακρατικός και παραστρατιωτικός ρόλος του προξενείου.
Σε ανάλογες ενέργειες θα έπρεπε να προβούν και οι λοιπές αρμόδιες αρχές του ελληνικού κράτους, πάντα στα πλαίσια των νόμιμων αρμοδιοτήτων τους.
Αντ’ αυτού, αφέθηκε ο πρόξενος και οι μηχανισμοί του να δρουν εντελώς ανενόχλητα, γι’ αυτό, εκμεταλλευόμενοι τη χειμερία νάρκη του ελληνικού κράτους, δεν πτοήθηκαν να απειλήσουν ευθέως τον ιμάμη του χωριού Σώστης Κομοτηνής, ο οποίος αρνήθηκε να προσχωρήσει στην παράνομη τουρκοσυμμορία, ενώ, παρά το διάβημα διαμαρτυρίας του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών, το οποίο μάλλον έγραψαν στα οθωμανικά τους στιβάνια, φρόντισαν να επεκτείνουν τη δράση τους και στη Ρόδο, όπου και πάλι παρακρατικοί απείλησαν και επιτέθηκαν εναντίον του νόμιμου ιμάμη της Ρόδου, επειδή δεν υποχωρούσε υπέρ του παρακρατικού που ήθελε να τοποθετήσει εκεί η Άγκυρα.
Και στην περίπτωση αυτή, παρότι επενέβη ο εισαγγελέας και είχαμε καταδικαστική απόφαση, δεν ζητήθηκε η άρση του απορρήτου των τηλεφώνων των δραστών, ο ένας εκ Θράκης και ο άλλος εκ Τουρκίας, για να διαπιστωθεί αν ανήκουν σε συμμορία που δρα παράνομα και υπό τον συντονισμό του προξενείου.

Τέλος, η εγκληματική αδιαφορία των ελληνικών αρχών επισφραγίζεται με τον έλεγχο που έκανε συνεργείο του ΣΔΟΕ, μετά από καταγγελία, σε κυλικείο που λειτουργούσε επί δεκαετίες υπό την ευθύνη και στο χώρο της «Τουρκικής Νεολαίας Κομοτηνής», χωρίς άδεια λειτουργίας, ΑΦΜ και ταμειακή μηχανή.
Και αναρωτιέται κανείς: Αν δεν υπήρχε η συγκεκριμένη καταγγελία που κινητοποίησε το ΣΔΟΕ, πόσες ακόμα δεκαετίες θα λειτουργούσε το συγκεκριμένο κυλικείο-θερμοκήπιο παρακρατικών και παραστρατιωτικών, πάντα υπό την ευθύνη του τουρκικού προξενείου Κομοτηνής;

Τα γεγονότα που αναφέραμε είναι μόνο λίγα κομμάτια που παζλ της καραμπινάτης και εξοφθάλμως παράνομης δράσης του προξενείου της Κομοτηνής.
Αν ξυπνήσουν επιτέλους οι αρμόδιες υπηρεσίες του ελληνικού κράτους και αρχίσουν να αποκαλύπτουν έναν προς έναν τους παράνομους παρακρατικούς και παραστρατιωτικούς μηχανισμούς που δρουν στη Θράκη, θα βρεθούν και τα τεκμήρια που στοιχειοθετούν τουλάχιστον το αδίκημα της σύστασης συμμορίας υπό το συντονισμό του προξενείου.
Για παράδειγμα, αν ζητήσουν την άρση του απορρήτου των εισερχομένων και εξερχομένων κλήσεων των δραστών της επίθεσης εναντίον του ιμάμη του Σώστη Κομοτηνής και του ιμάμη της Ρόδου, καθώς και των φοροκλεπτών της Κομοτηνής, θα διαπιστώσουν ότι στην κορυφή της πυραμίδας στέκει ο αγέρωχος ο Τούρκος πρόξενος και αμέσως από κάτω οι άλλοι «αρμόδιοι» για τη συγκρότηση των ειδικών ομάδων.

Ιδού η Ρόδος λοιπόν, ιδού και το …πήδημα!!!

Η NASA προειδοποιεί για τεράστια διαστημική καταιγίδα

Η NASA προειδοποιεί για μία άνευ προηγουμένου «διαστημική καταιγίδα», καθώς ο ήλιος θα ξυπνήσει από έναν «βαθύ ύπνο» γύρω στο... 2013, προκαλώντας 20 φορές μεγαλύτερη οικονομική καταστροφή από αυτή του τυφώνα Κατρίνα.»

Ανώτατα στελέχη της NASA πιστεύουν πως η μεγάλη αυτή καταιγίδα θα χτυπήσει σαν αστραπή και θα προκαλέσει καταστροφές παντού, από το νοσοκομειακό εξοπλισμό, τα τραπεζικά συστήματα και τα μηχανήματα ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας μέχρι τις οικιακές μας συσκευές, τους υπολογιστές, τα iPods και τα δορυφορικά συστήματα πλοήγησης.

Αν δεν ληφθούν έγκαιρα μέτρα, η NASA εκτιμά πως ενδεχομένως να υπάρχουνκαταστροφικές συνέπειες για την παγκόσμια υγεία και την εθνική ασφάλεια.

«Γνωρίζουμε ότι έρχεται αλλά δεν ξέρουμε πόσο άσχημα θα είναι τα πράγματα,» αναφέρει χαρακτηριστικά ο Dr. Richard Fisher, διευθυντής του τμήματος Ηλιοφυσικήςτης NASA.

Τα μέτρα προστασίας είναι ίδια με αυτά που παίρνουν οι αρχές κατά την περίοδο των τυφώνων, όπου γνωρίζουν ότι ο τυφώνας είναι προ των πυλών αλλά δεν ξέρουν πόσο σοβαρός θα είναι.

«Το θέμα είναι ότι οι σύγχρονες κοινωνίες εξαρτώνται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τις ηλεκτρονικές συσκευές, τα κινητά τηλέφωνα και τους δορυφόρους. Εξαρτιόμαστε πολύ περισσότερο από την τελευταία φορά που συνέβη κάτι παρόμοιο,» προσθέτει ο ίδιος.

«Θα υπάρξουν σοβαρές οικονομικές επιπτώσεις από ένα τέτοιο γεγονός. Το λαμβάνουμε πολύ σοβαρά υπόψη μας.»

Ο Fisher ισχυρίζεται πως η καταιγίδα, κατά την οποία ο Ήλιος θα ξεπεράσει σε θερμοκρασία τους 5.500 βαθμούς Κελσίου, συμβαίνει ελάχιστες φορές στη ζωή ενός ανθρώπου.

Κάθε 22 χρόνια, ο κύκλος της μαγνητικής ενέργειας του Ήλιου κορυφώνεται, ενώ ο αριθμός των ηλιακών κηλίδων φτάνει στα μέγιστα επίπεδα κάθε 11 χρόνια.

Ο ίδιος πρόσθεσε πως αυτά τα δύο γεγονότα θα συμπέσουν το 2013, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν τεράστια επίπεδα ακτινοβολίας.